22 Mayıs 2009 Cuma

Ben sana küstüm İstanbul

Ben sana küstüm İstanbul
Sen kaybettirtin bana en sevdiklerimi
O sakladığın karanlık yüzüne kurban ettim ruhumu
Herkesin sevgilisisin gûya
Herkese mutluluk saçıyorsun ya
Yalan, yalan
Sen mutsuzluktan başka birşey vermiyorsun
Kandırmaktan başka işe yaramıyorsun da
Oysa sana bakmak en huzur verici şeydi
Oysa seni sevmek hayatımın en mutlu şeyiydi
Ama sen tüm umutlarımı boşa çıkardın
Çırılçıplak kaldım utancımdan kızarmış
Sen yaptın hepsini, sen
Kimse inanmasın duysun beni
Kanmasın benim gibi o saf gözüken maviliğine
Hele maviyle yeşilin birleştiğine
Hele ona hiç kanmasınlar
Ne harap hâle getirdiğini görsünler
Haykırıyorum bu mısralardan
Duyun beni sakın ha sakın
İstanbul ne oyunlar çevirir de kanmayın sakın
O ne güzel saklar hain yönünü
Martıları ve boğazı öyle süsleyerek sunarki...
En sevdiğimdin benim
Sevdiğimin aynası derdim sana
Ama yalansın işte yalan
Tarihten bozma evlerin arkasına saklanmış
Yeni dünyanın sahtekârlığını almış
Denizi bile maviliğini kaybetmiş bir yalan
Sen en sevdiğimdin şimdi...
Yine de söyleyemiyorum işte
Diyemiyorum senden...
Ey İstanbul!
Ben sana küstüm


0 yorum:

Yorum Gönder