15 Mayıs 2009 Cuma

Fırtınam


Öyle büyük bir fırtınaya kapılmışım ki ne önümü ne arkamı göremiyorum. Dümenim sende, nereye dersen oradayım. Fırtınadan kurtaracak da sensin, batmama neden olacak da. Fırtınaya sebep olan da sensin aslında. Durgun hayatıma heyecan katan belki fazladan da biraz korku; herşeyi kaybetme korkusu. Dalgaları hissetmek de güzel aslında. Bir oraya bir buraya savuran ama üstte tutmaya çalışan hep. Yelkenlerim yeter mi rüzgârı kullanmaya yoksa düşmanım olmasına mı neden olur fırtınanın bilmem. Dümende sen varsın. Tüm yetkiler sende. Bir gemiyi karaya çıkarmak elinde, yapmak istersen. Denizin tuzlu sularındaki koca koca dalgaları sevse de korkmuş bu gemiyi düzlüğe sen çıkarabilirsin ancak. Dümeni bir sağa ya da sola çevirsen yeter belki. Mutluluğu sonsuz yakalaması kolay bir görev aslında; ama istersen işte. O dümene korkmadan yaklaşabilirsen olmak istersen kurtarıcı. Fırtınaya egemen olmayı öğrenirsin belki sen de, korkusuzluğu, cesareti yaşarsın belki. Bir geminin kaptanı olmayı tecrübe eder belki vazgeçemezsin de... Şimdi söyle bana destek arayan bu gemiye olacak mısın kaptan? Dümenine geçip rotasını karaya çevirecek misin? Fırtınaya dalacak mısın? Ama çabuk karar ver; dalgalar korkutmaya başladılar, suyun üstünde tutmaktan vazgeçiyor gibiler, onlar sıkılmadan sen kurtar beni. Hadi dümenim seni bekliyor, gel de kurtulalım şu amansız fırtınadan. Güneşi görür gibiyim, bulutlar dağılıyor yavaştan. Fırtınayı birlikte dindirelim, sebebi olduğun fırtınamı sen dağıt, korkusuzca yaşamayı öğrenelim. Güneşe beraber ulaşalım, bir kara parçasında...

0 yorum:

Yorum Gönder