22 Mayıs 2009 Cuma

Geç kalmış teşekkürler

Biraz geç kalmış bir teşekkür belki bu. Ama hep geç olsun da güç olmasın derler. Hayatta her dakika teşekkürü hakedecek insanlar çıkabilir insanın karşısına. Ama anlık olaylarda olur bu. otobüse binersiniz mesela sizin yerinize kart basacak biri çıkar, zor bir durumdan kurtarır sizi. Teşekkürler edersiniz o insana. Ya da çok yorulduğunuzu farkeden biri oturmanız için yer verebilir. Gözyaşınızı farkedip de silmeniz için mendil uzatanlarla karşılaşabilirsiniz. Elleriniz doluyken apartman kapısını size açan biri çıkabilir karşınıza. Bir daha hayat boyu hiç karşılaşmayacağınız biri size banka sırasını verebilir. Karşıdan karşıya geçerken arabanın biri durup size yol verebilir. Kaybolduğunuzu düşündüğünüz bir anda karşınıza biri çıkıp yolu size anlatabilir. Ya da ayakta duramayacak bir haldeyken bir araba yanınızda durup gideceğiniz yere kadar bırakabilir. Tüm bunları yapanlar teşekkürü hak edenlerdir. Ama sadece bir kereliktir. Hayatınız boyu çok enderdir karşılaşmanız o insanlarla. Peki ya hayatınızda hep olanlar...

Benim asıl teşekkür etmek istediklerim onlar. Aileye yanında olduğu için teşekkür etmek çok klasiktir; etmeseniz de herkes bilir bu teşekkürü. Aile kadar önemli başkaları da var hayatımızda. Eş dost kavramı var ya işte onlar benim teşekkürü en çok hakeden insanlarım. Arkadaşlarım... En zor anlarımda beni yalnız bırakmayan derdime ortak olan insanlarım. Ne kadar kötülük yapsam da benden ayrılmayanlar, bana hep yakın olanlar. En sıkıcı dertlerimi bile sonuna kadar dinleyenler. Hayatımda kararlar alırken destek olanlar. Yanlışı yaptığımda hiç tereddüt etmeden beni engeleyenler. Üzülmeyeyim diye ellerinden geleni yapanlar. Azıcık suratımı asık görseler hemen sorgulayanlar. Güldürmek için ellerinden geleni yapanlar onlar. Hayatımın en zor dönemimde hep destek olanlar. Bir anımı bile yalnız geçirip üzülmemi engelleyenler onlar. En çok teşekkürü hakedenler onlar. Bana katlanabildikleri için bile birer altın madalya vermek lazım onlara. Böyle zor bir insanla nasıl başedileceğini bilmeleri bile onları çoktan uzman ediyor. Hayatımın temel taşları sizlere bin kere teşekkürler. Olmasanız hap vermekten başka birşeyden anlamayan doktorlara gitmek zorunda kalıp; belki o boş depresyon haplarıyla vücuduma çoktan zarar vermeye başlamış olacaktım; sayenizde daha çok yaşayacağım ;)

Biri daha var elbet. Onun yeri çok daha ayrı. Farklı demek daha doğru belki. Ona teşekkür etmek çok büyük bir çelişki hayatımda. En zor dönemimi geçirmeme sebep olan insan aynı zamanda en mutlu zamanlarımı da geçirmeme sebep. Çok büyük bir ikilem bu hayatımda. Ama ona çok büyük teşekkürler. Ne de olsa beni üzmek istemedi o da. Hayattı o zor dönemin sebebi belki. Zordu ama yaşanması gerekliydi belki. Yoksa sevmeyi nasıl öğrenecekti de olgunlaşacaktı bu insan. Nasıl olacaktı da kalbinde kelebekler uçuştuğunu anlayacaktı. Aynı zamanda nasıl olacaktı da aşkın nasıl bir acıya sebep olduğunu kavrayacaktı. Hayatta herkesin aradığı o güzel duyguyu, aşkı, nasıl olcaktı da tecrübe edecekti. Edemezdi elbet. Tabi ortada farklı bir neden daha vardı teşekkürü bu kadar hakediyor olmasında. O en yakınımda şimdi. Beni en zor zamanlarımda bile yalnız bırakmayan canım arkadaşlarım kadar yakın bana. İşte bu da o zor dönemin yaşanması gerektiğinin başka bir kanıtı.

Geç kalınmış teşekkürler bunlar belki ama edlmesi gerekenlerdi. Ömrümün sonuna kadar da durmadan edeceğim teşekkürler. Bir gün gelip de bu dünyadan göç ettiğimde yüreğimi huzra erdirecek teşekkürler; onu hak eden insanlar...

0 yorum:

Yorum Gönder