30 Kasım 2009 Pazartesi

Vazgeçtim

Yüreğimden dökülen sessiz çığlıklar yerini haykırışlara bıraktı. Artık saklandığım kayanın arkasından gün doğumuna çıkma zamanı. Acının verdiği burukluğu sahte gülücükler kapatamayacak artık.
Ve artık vazgeçiyorum... Hayattan fazlasını istemekten vazgeçiyorum. Elimde olmayanlara karşı olan ihtiyacın ötesindeki arzudan "vazgeçiyorum". Her şekilde. Sadece nefes alıyorum. "Yaşamak" bitti, sadece "var olmak" zamanı şimdi...


"Vazgeçtim gözlerinden
Vazgeçtim sözlerinden
Bir ah de yeter
Sessizce, kimsesizce gönderdim dudaklarımı
Öpme, al yeter

Hiç tanımaz ellerim ellerini
Bilmez yüreğim bilmez yüreğini

Ah bu koku, bu ten, bu dokunuş
Ah bu delilik sarsar bedenimi
Yok olmak anıdır şimdi

Sezen Aksu"

23 Kasım 2009 Pazartesi

Yaşamak

       (Sinop' un derin dalgalarından kopmuş kaya parçaları...)

  Her saniye nefes alıp veriyoruz. Her gün yemek yiyor, uyuyor, yürüyoruz. Her gün "yaşadık bugünü de" diyoruz; ama... Yaşamak bunların hiçbiri. Yaşamak içindeki sesin dediklerini duyabilmekte; bazen dediğini yapmakta bazense reddetmekte. Yaşamak anlam katmakta. Bir dağın tepesinden köpüren dalgalara baktığında içindeki ruhları hissetmekte; görmekte. Yaşamak rüzgardan coşmuş denizin sesini dinlemekte; haykırışlarına kulak vermekte. Yaşamak kendi nefes alışından çok etrafındaki herşeyin nefes alışını farketmekte.

     Yaşamak kendinde değil gördüklerinde!!!

13 Kasım 2009 Cuma

Üç Maymun Olmuş Üç Kedi:D


3 Kasım 2009 Salı

"Hayatta izler bırakabilmek arkamızda" buydu benim amacım. Öyle de yapacağım, en azından kendimde vazgeçilmez izler bırakacağım. Kar üstünde kalmış ayakkabı izleriyle kendi ayakkabı izlerini karşılaştıran çocukların içlerinden geçen benim de kalsın karda izim, benim de ayakkabılarımın izlerini başkaları kendileriyle karşılaştırsın düşüncesini yaşatmak istiyorum ben de. Akıllarda ufacık da olsa bir soru, kelime veyahut sade bir gülümseme olarak kalmak istiyorum. Şu dünyadan hiç kimsenin kalbine bulaşmamış bir halde gitmek istemiyorum. Ben birinin kalbine bulaşmış, ölüyorken belki de benim de kalbime bulaşılmış istiyorum. Dünyaya sadece nefes alan bir parazit olarak gelmiş olmak istemiyorum. Bir amacım olmalı ve bu amaç uğrunda çalışırken başka kalplerin amaçlarına da ortak olmalıyım. Ne de olsa yalnız değiliz bu dünyada. "Paylaşmak, paylaşılmak" duygularını yaşamalıyım. Hayatımın en önemli insanı için ben de en önemli olmalıyım (imkansız olsa da...). Sadece bu hayallerle yaşıyor olmak bile parazitlikten, nedensizlikten kurtarır bizi aslında. Hayata "amaçsız" olmak yerine sonuna kadar çabalıyıp da sonuç alamamış olmayı tercih ederim, bu yüzden ben de iz bırakacağım arkamda. Hani basılan kar buz tutarsa daha zor erir ya ben o buz olacak izi bırakacağım; hatta yeni dökülmiş çimentoya avucumun içiyle hafifçe bastıracağım sonsuza kadar ona baktıkça kendimi hatırlamak için...

18.06.2009