3 Kasım 2009 Salı

"Hayatta izler bırakabilmek arkamızda" buydu benim amacım. Öyle de yapacağım, en azından kendimde vazgeçilmez izler bırakacağım. Kar üstünde kalmış ayakkabı izleriyle kendi ayakkabı izlerini karşılaştıran çocukların içlerinden geçen benim de kalsın karda izim, benim de ayakkabılarımın izlerini başkaları kendileriyle karşılaştırsın düşüncesini yaşatmak istiyorum ben de. Akıllarda ufacık da olsa bir soru, kelime veyahut sade bir gülümseme olarak kalmak istiyorum. Şu dünyadan hiç kimsenin kalbine bulaşmamış bir halde gitmek istemiyorum. Ben birinin kalbine bulaşmış, ölüyorken belki de benim de kalbime bulaşılmış istiyorum. Dünyaya sadece nefes alan bir parazit olarak gelmiş olmak istemiyorum. Bir amacım olmalı ve bu amaç uğrunda çalışırken başka kalplerin amaçlarına da ortak olmalıyım. Ne de olsa yalnız değiliz bu dünyada. "Paylaşmak, paylaşılmak" duygularını yaşamalıyım. Hayatımın en önemli insanı için ben de en önemli olmalıyım (imkansız olsa da...). Sadece bu hayallerle yaşıyor olmak bile parazitlikten, nedensizlikten kurtarır bizi aslında. Hayata "amaçsız" olmak yerine sonuna kadar çabalıyıp da sonuç alamamış olmayı tercih ederim, bu yüzden ben de iz bırakacağım arkamda. Hani basılan kar buz tutarsa daha zor erir ya ben o buz olacak izi bırakacağım; hatta yeni dökülmiş çimentoya avucumun içiyle hafifçe bastıracağım sonsuza kadar ona baktıkça kendimi hatırlamak için...

18.06.2009

0 yorum:

Yorum Gönder