27 Mart 2010 Cumartesi

Sadece gülücükler

Zamana karşı yarışmaktan yorulmuş kalbim, aldığı yaraları sarmaktan bitap düşmüş haldeyken bir güneş doğdu dünyama. Yüzümde gülücükler oluşturdu aynı kendininkilerdeki gibi;ama... Ama hala korkularımdan urtaramadı beni. Aynı şeyleri yaşamaktan korkmamı engelleyemedi; üstelik hiçbirşeyden de haberi yok. İşte bu yüzden kalbimin duvarlarını hala yıkamadım; korkumdan! Bir yerlerde takılıp kalıyorum hala. Bazen rüyalarımda buluyorum korkumu; üstelik o kadar da gerçekçi oluyorlar ki!! Böylesi en iyisi belki ama yine de insan bazen... Düşüncelerim uykusuzluğa neden olmuyor artık; tüm bunların yanında en iyi yönü bu:) Ama yine de kendime ait gördüğüm tek şey gülümsemem, işte o kadar. Fazlasına kalbim izin vermiyor, durduyor beni gözlerime yaşlar doldurarak... Ama bu da geçer, tıpki herşey gibi bu da sonlanır ve artık farkındayım herşey mutlu sonlanır bu hayatta eninde sonunda :)



0 yorum:

Yorum Gönder